dinsdag 16 april 2013

Rotterdam toch maar

Twijfel, twijfel....
Is dit verslag gezien de gebeurtenissen in Boston wel zo gepast? Op het moment dat ik aan het typen ben en het verloop van onze deelname aan de Rotterdam marathon herbeleef en met de lezers probeer te delen komt het nieuws uit Boston keihard onze woonkamer in.
Meteen is daar gedachte aan de 2 bevriende loopsters die er aan de start stonden. Eerder op de avond had ik doorgekregen dat zij de finish reeds gepasseerd waren, maar dat zegt natuurlijk niets over hun veiligheid. Via twitter, sms en whatsapp krijgen wij door dat beiden veilig zijn. Opluchting, verbazing, afgrijzen, er gaat nogal wat door je heen. WTF is daar aan de hand.

Dit verslag wordt maar als concept opgeslagen en op een later moment zal ik het wel afmaken.

Degene die het vorige verslag gelezen hebben begrijpen direct waar ik op doel, die verdraaide kuit. Was het de afgelopen weken bijzonder twijfelachtig of deelname aan de Rotterdam marathon überhaupt mogelijk zou zijn, vorige week zondag kwam daar ook nog een verkoudheid bij. Ook nog koorts, maar dat bleef gelukkig beperkt tot slechts de maandag.
Behandelingen afgewisseld met massages en infra rood op de gekwetste kuit, brachten uiteindelijk verlichting en zaterdag het besluit om een dag later daadwerkelijk van start te gaan.

Zoals te doen gebruikelijk eerst naar de meet and greet voor het politiebureau, diverse bekenden de hand geschud, succes gewenst om vervolgens richting startvakken te gaan.
Ans, Kitty, Anne, die haar debuut op de marathon zal maken, Erik en Marco, die op het laatste moment een startnummer kon bemachtigen en besloot aan te sluiten. Een mooi groepje waarbij het doel van de dames 4 uur 30 was. Erik zou rustig starten om er na circa 10km vandoor te gaan.


maandag 1 april 2013

Lopende zaken

Er zitten nogal wat weken tussen deze post en mijn laatste (eigen) artikel. Regelmatig kreeg ik vragen wat er aan de hand is, waarom blijft het zo stil op je blog, je loopt toch nog wel……
In februari en maart ontbrak het mij simpelweg aan de motivatie om te schrijven, stond het lopen op een te laag pitje en gooide een onwillige linker kuit regelmatig mijn training overhoop.
En dan te bedenken dat ik wederom ingeschreven stond voor deelname aan de Zestig van Texel om dit jaar binnen de gestelde 7 uur de finish te halen.
De Midwintermarathon stond, na de Goofy challenge, als trainingsmarathon op het programma. De kuit werd regelmatig onder handen genomen en het leek erop dat ik pijnvrij aan de start zou verschijnen. In januari werden nog minder als 200 kilometer afgelegd, geen best aantal op weg naar de Zestig. De twijfel sloeg inmiddels toe, heb ik überhaupt iets te zoeken op Texel! Nog voor de MWM besloot ik Texel te laten schieten, ik was moe, het lichaam had rust nodig. Het werd slechts de Asselronde, meer dan genoeg voor het moment. Een goed moment om 2 weken looprust in te lassen, deelname aan de Zestig te annuleren en de focus te verleggen naar de Rotterdam marathon.